Gdy i z nim drwili się te same słowa obelgi

Główna myśl interpretacyjna: Słowa opisujące to, że nawet ci, którzy byli z Jezusem ukrzyżowani, wyśmiewali Go, ukazują duchową kruchość ludzi oraz jednocześnie potrzebę miłosierdzia Bożej reakcji na grzeszność. Publiczne drwienie w momencie cierpienia Chrystusa uwypukla Jego bezinteresowną cierpliwość i godność, a jednocześnie potwierdza zapłatę za grzech, która objawia się w widzialnym odrzuceniu Syna przez świat. W oczach wierzących to zdanie staje się wezwaniem do nieustannej wiary w cierpiącego Mesjasza, który przyjmował obelgi bez obrony.

Kontekst literacki

W opisie Męki Mateusz ukazuje coraz większy rozpad społeczny otaczającego świata: od zdrady Judasza po wyśmiania tłumu i przywódców, aż po cierpienie na krzyżu. W wersie 44 widzimy, że bandyci wraz z Jezusem dzielili ten sam los, a jednocześnie inna była ich reakcja: krzyczący bezeceństwo i pocieszenie poprzez wiarę. To szczególnie podkreśla realność mordującego upadku świata i jednocześnie prawdę o Bożej cierpliwości wobec ludzi.

Znaczenie teologiczne

Gdy obelgi padają z ust ludzi ukrzyżowanych, Słowo ukazuje, że Jezus nie odpowiada gwałtowną obroną. Jego milczenie i cierpliwość oddają charakter Bożej miłości: nie rewanżuje się, lecz oddaje życie, aby nieprawych zbawić. W tym kontekście śmierć Jezusa staje się ofiarą pojednawczą za grzechy świata. Ten motyw powtarza się w całym Nowym Testamencie: „wielka jest miłość Boża” objawiona w cierpiącym Mesjaszu, który nie odwraca wzroku od ludu, lecz wypełnia Pisma.

Powiązania biblijne

• – człowiek wśród cierpienia wyśmiewany, a jednak wyrażający ufność w Boże wybawienie. Wskazuje na to, że cierpienie mesjańskie jest również doświadczeniem, które prowadzi do chwały.
• – Chrystus ukrzyżowany, skarb dla wierzących, a dla pogan hańba; dla wierzących Moc Boża i mądrość Boża. To zestawienie pomaga zrozumieć paradoks obelg a jednocześnie zbawczego powołania.
• – podobne sceny drwiny przy krzyżu, potwierdzające wspólne doświadczenie z misją Jezusa.