– Do innych wersów o miłosierdziu i trosce o ubogich: w Trzecim rozdziale Listu św. Jakuba oraz w Ewangeliach o uczynkach miłosierdzia. Wybrane myśli z komentarzy Patricka Henry’ego, Barnesa i Clarke’a podkreślają, że praktyczne działanie wobec potrzebujących było często używane jako miara autentycznej wiary.

1) Jak 2,14-17 — Wiara bez uczynków martwa; praktyka miłosierdzia jako potwierdzenie żywej wiary. Krótka nota: wiara ujawnia się w konkretnych dobrych uczynkach.

2) Łk 14,13-14 — Zaproszenie do zapraszania ubogich i potrzebujących na wspólny posiłek; w ten sposób ukazuje się prawdziwa hojność serca.

3) Mk 14,7 — Ubogich bowiem zawsze macie u siebie; przypomnienie, że troska o materialne potrzeby ma trwały charakter, niezależnie od bliskości Jezusa w danej chwili.

W sercu tego wersetu kryje się wyzwanie: nie trwać w rutynie religijnej, lecz w praktycznej miłości fasadową formą, która przynosi realną pomoc potrzebującym. Jezus pokazuje, że duchowa bliskość z Bogiem ma swoją praktyczną stronę w otwartości na biednych i w gotowości podzielenia się z nimi tym, co mamy. To wezwanie do autentycznej solidarności w zbiorowości wierzących, która nie boi się angażować w codzienne trudności innych.

Adam Clarke, Matthew Henry i Albert Barnes koncentrują się na praktycznym wymiarze miłosierdzia oraz na tym, że obecność Jezusa wśród uczniów miała charakter tymczasowy, co podkreśla pilność służby wobec potrzebujących.

Jeśli chodzi o dosłowne formuły: z Henry’ego i Clarke’a zachodzą różne sformułowania podkreślające, że bojaźń Boża objawia się także w czynach miłosierdzia. Niektóre z krótkich, bezpośrednich wypowiedzi starożytnych komentatorów zaznaczają, że praktyka miłosierdzia jest nieodłącznym elementem prawdziwej religii.

Zakończenie: werset ten uczy, że duchowy wymiar wiary nie może być oderwany od konkretnej miłości i pomocy bliźnim. Przypomina, że prawdziwa pobożność nie polega jedynie na kultach, lecz na żyćiu zgodnym z miłosiernym sercem Chrystusa.