Old Testament
Rodzaju Wyjścia Kapłańska Liczb Powtórzonego Jozuego Księga Sędziów Rut 1 Samuela 2 Samuela 1 Królewska 2 Królewska 1 Kronik 2 Kronik Ezdrasza Nehemiasza Estery Hioba Psalmów Przysłów Kaznodziei Pieśń nad Pieśniami Izajasza Jeremiasza Lamentacje Ezechiela Daniela Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza MalachiaszaChapter
Jeremiasza 1 Jeremiasza 2 Jeremiasza 3 Jeremiasza 4 Jeremiasza 5 Jeremiasza 6 Jeremiasza 7 Jeremiasza 8 Jeremiasza 9 Jeremiasza 10 Jeremiasza 11 Jeremiasza 12 Jeremiasza 13 Jeremiasza 14 Jeremiasza 15 Jeremiasza 16 Jeremiasza 17 Jeremiasza 18 Jeremiasza 19 Jeremiasza 20 Jeremiasza 21 Jeremiasza 22 Jeremiasza 23 Jeremiasza 24 Jeremiasza 25 Jeremiasza 26 Jeremiasza 27 Jeremiasza 28 Jeremiasza 29 Jeremiasza 30 Jeremiasza 31 Jeremiasza 32 Jeremiasza 33 Jeremiasza 34 Jeremiasza 35 Jeremiasza 36 Jeremiasza 37 Jeremiasza 38 Jeremiasza 39 Jeremiasza 40 Jeremiasza 41 Jeremiasza 42 Jeremiasza 43 Jeremiasza 44 Jeremiasza 45 Jeremiasza 46 Jeremiasza 47 Jeremiasza 48 Jeremiasza 49 Jeremiasza 50 Jeremiasza 51 Jeremiasza 52Verse
Jeremiasza 25:1 Jeremiasza 25:2 Jeremiasza 25:3 Jeremiasza 25:4 Jeremiasza 25:5 Jeremiasza 25:6 Jeremiasza 25:7 Jeremiasza 25:8 Jeremiasza 25:9 Jeremiasza 25:10 Jeremiasza 25:11 Jeremiasza 25:12 Jeremiasza 25:13 Jeremiasza 25:14 Jeremiasza 25:15 Jeremiasza 25:16 Jeremiasza 25:17 Jeremiasza 25:18 Jeremiasza 25:19 Jeremiasza 25:20 Jeremiasza 25:21 Jeremiasza 25:22 Jeremiasza 25:23 Jeremiasza 25:24 Jeremiasza 25:25 Jeremiasza 25:26 Jeremiasza 25:27 Jeremiasza 25:28 Jeremiasza 25:29 Jeremiasza 25:30 Jeremiasza 25:31 Jeremiasza 25:32 Jeremiasza 25:33 Jeremiasza 25:34 Jeremiasza 25:35 Jeremiasza 25:36 Jeremiasza 25:37 Jeremiasza 25:38


Jeremiasza 25:36 (POLUBG) — Głos pasterzy i zawołanie przewodników
W wersecie tym prorok Jeremia wyznacza koniec ufności ludzkej w samorząd i własne prawa, ukazując boską ingerencję jako bezpośrednią przyczynę zniszczenia dla pasterzy i zwierzchników ludu. Głos pasterzy, który powinien prowadzić spokojem, staje się sygnałem rozedrgania i utraty bezpiecznej trzody. To ostrzeżenie, że każdy, kto kieruje Bożym ludem bez sprawiedliwości i roztropności, doświadcza deprawującego skutku własnych decyzji.
Kontekst literacki
W 25 rozdziale Jeremiasza prorok przedstawił nadzwyczajny obraz groźby gniewu Bożego nad resztkami Judy i sąsiednich narodów. W wersecie 36 pojawia się krzyk i zawodzenie, które pokazują, że upadek duchowy i materialny nie będzie wynikiem czynnika zewnętrznego jednorazowego, lecz konsekwencją złych decyzji wśród duchownych i rządzących. Słowa te zostały powiązane z wizją utraty pastwisk — symbolu obfitości i ochrony Bożej. Ten obraz, nawiązujący do pasterzy, był zrozumiały dla ówczesnych odbiorców jako sygnał, że przywódcy nie pilnują prawdziwej drogi, i w rezultacie ludzkość doświadcza rozproszenia i szkód.
Znaczenie teologiczne
Wers ten ukazuje, że Boże wyroki są związane z moralnym stanem ludu i jego przywódców. Pasterze i przewodnicy mają obowiązek prowadzić według Bożego prawa; ich pogwałcenie wywołuje gniew Pana, który spustosza ich pastwiska — czyli domostwa, majątki i społeczny porządek. Tekst ostrzega przed samozadowoleniem, które prowadzi do duchowej i materialnej ruin. Jednocześnie wskazuje na Bożą suwerenność: to on weźmie pod uwagę winę i uczyni koniec z rozpraszaniem tła, by przynieść odnowienie poprzez karę lub naprawę.
Powiązania biblijne
Pytania do refleksji
Wnioski
Wers 36 potwierdza zasadę: Boże trudności nadchodzą wtedy, gdy przywódcy nie prowadzą ludu w zgodzie z Jego sprawiedliwością. Mowa o autorytecie i odpowiedzialności; nie chodzi tu jedynie o politykę, lecz o duchowe zobowiązanie do prowadzenia zgodnie z Bożym prawem. Słuchajmy ostrzeżeń, aby samemu nie stać się bezkrytycznym odbiorcą tych, którzy zniekształcają drogę.
Uwagi redakcyjne: W razie potrzeby cytatów z komentarzy Henry'ego, Barnes'a i Clarke'a zastosowano krótkie, bezpośrednie odwołania do ich myśli. Niektóre sformułowania inspirowano ich ujęciami, jednak wszystko zostało zintegrowane w oryginalną polską syntezę. Ewentualne bezpośrednie cytaty to pojedyncze, podane w kontekście myśli autora.