Old Testament
Rodzaju Wyjścia Kapłańska Liczb Powtórzonego Jozuego Księga Sędziów Rut 1 Samuela 2 Samuela 1 Królewska 2 Królewska 1 Kronik 2 Kronik Ezdrasza Nehemiasza Estery Hioba Psalmów Przysłów Kaznodziei Pieśń nad Pieśniami Izajasza Jeremiasza Lamentacje Ezechiela Daniela Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza MalachiaszaChapter
Mateusza 1 Mateusza 2 Mateusza 3 Mateusza 4 Mateusza 5 Mateusza 6 Mateusza 7 Mateusza 8 Mateusza 9 Mateusza 10 Mateusza 11 Mateusza 12 Mateusza 13 Mateusza 14 Mateusza 15 Mateusza 16 Mateusza 17 Mateusza 18 Mateusza 19 Mateusza 20 Mateusza 21 Mateusza 22 Mateusza 23 Mateusza 24 Mateusza 25 Mateusza 26 Mateusza 27 Mateusza 28Verse
Mateusza 24:1 Mateusza 24:2 Mateusza 24:3 Mateusza 24:4 Mateusza 24:5 Mateusza 24:6 Mateusza 24:7 Mateusza 24:8 Mateusza 24:9 Mateusza 24:10 Mateusza 24:11 Mateusza 24:12 Mateusza 24:13 Mateusza 24:14 Mateusza 24:15 Mateusza 24:16 Mateusza 24:17 Mateusza 24:18 Mateusza 24:19 Mateusza 24:20 Mateusza 24:21 Mateusza 24:22 Mateusza 24:23 Mateusza 24:24 Mateusza 24:25 Mateusza 24:26 Mateusza 24:27 Mateusza 24:28 Mateusza 24:29 Mateusza 24:30 Mateusza 24:31 Mateusza 24:32 Mateusza 24:33 Mateusza 24:34 Mateusza 24:35 Mateusza 24:36 Mateusza 24:37 Mateusza 24:38 Mateusza 24:39 Mateusza 24:40 Mateusza 24:41 Mateusza 24:42 Mateusza 24:43 Mateusza 24:44 Mateusza 24:45 Mateusza 24:46 Mateusza 24:47 Mateusza 24:48 Mateusza 24:49 Mateusza 24:50 Mateusza 24:51
Mt 24,36 — Nikt nie zna dnia ani godziny
Główna myśl interpretacyjna: Jezus podkreśla nieznajomość czasu końcowego obiecując, że nikt – nawet aniołowie – nie zna daty Paruzji; zaś wierzący mają być czujni i gotowi, żyjąc wiernością codziennej pobożności w oczekiwaniu na przyjście Pana.
Kontekst literacki
Fragment pochodzi z dyskusji o końcu czasu w Ewangelii według Mateusza. Jezus odpiera zapytania uczniów o znaki i daty końca. Wers ten skupia się na naturze czasu: jest to wiedza ukryta, której nie mają nawet najbliżsi uczniowie. Kontekst spełnia funkcję budowania etyki czujności: nie da się osadzić Bożego planu w ludzkich kalkulacjach, lecz wymaga to trwałej gotowości i posłuszeństwa.
Teologiczna istotność
Główna teza: Boży plan eschatologiczny pozostaje tajemnicą, aby ludzie żyli w stałej gotowości, ufając Bogu, a nie manipulując kalendarzami. Wers ukazuje boską suwerenność i jednocześnie ludzką odpowiedzialność: odkładanie odpowiedzi na przyszłość na rzecz praktycznej pobożności. Zobowiązuje wspólnotę do utrzymania integralności w czasie między wskrzeszeniem a ostatecznym sądem – nie w oparciu o daty, lecz o wierność słowu i czynom.
Powiązania biblijne
- 1 Tes 5,1–3: Paweł podkreśla nagły charakter dni Pańskich. Porównanie pomaga zobaczyć, że czuwanie nie wynika z ciekawości, lecz z gotowości.
- Dz 1,7: Jezus przenosi odpowiedzialność poznania czasu do Ojca; nasza rola polega na wierności misji i modlitwie.
- 2 Piotra 3,10: połączenie motywu nieznanego czasu z potrzebą świętości i oczyszczającej pobożności.
Zastosowanie i pytania do refleksji
Krótki wniosek
Mt 24,36 naucza, że rzeczywistość Bożego planu przekracza nasze ludzkie schematy. Prawdziwą mądrością jest czujne, wierne życie, które nie roztrząca dat, lecz powierza się Bożej łasce i prowadzeniu w każdej chwili oczekiwania.
Uwagi do lektury historycznej i łączenia źródeł
Tradycyjne komentarze publiczne potwierdzają tu punkt o Bożej suwerenności i ludzkiej odpowiedzialności. Henry i Clarke podkreślali przede wszystkim, że nie mamy wglądu w czas końca, a to nakłada na nas obowiązek świętości i czujności; Barnes równoważy te myśli, wskazując na praktyczną gotowość w oczekiwaniu na Pana. Wers ma na celu wzmocnienie pokory i zaufania zamiast spekulacji.
Wersja źródłowa (POLUBG): Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam mój Ojciec.