Old Testament
Rodzaju Wyjścia Kapłańska Liczb Powtórzonego Jozuego Księga Sędziów Rut 1 Samuela 2 Samuela 1 Królewska 2 Królewska 1 Kronik 2 Kronik Ezdrasza Nehemiasza Estery Hioba Psalmów Przysłów Kaznodziei Pieśń nad Pieśniami Izajasza Jeremiasza Lamentacje Ezechiela Daniela Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza MalachiaszaVerse
Łukasza 7:1 Łukasza 7:2 Łukasza 7:3 Łukasza 7:4 Łukasza 7:5 Łukasza 7:6 Łukasza 7:7 Łukasza 7:8 Łukasza 7:9 Łukasza 7:10 Łukasza 7:11 Łukasza 7:12 Łukasza 7:13 Łukasza 7:14 Łukasza 7:15 Łukasza 7:16 Łukasza 7:17 Łukasza 7:18 Łukasza 7:19 Łukasza 7:20 Łukasza 7:21 Łukasza 7:22 Łukasza 7:23 Łukasza 7:24 Łukasza 7:25 Łukasza 7:26 Łukasza 7:27 Łukasza 7:28 Łukasza 7:29 Łukasza 7:30 Łukasza 7:31 Łukasza 7:32 Łukasza 7:33 Łukasza 7:34 Łukasza 7:35 Łukasza 7:36 Łukasza 7:37 Łukasza 7:38 Łukasza 7:39 Łukasza 7:40 Łukasza 7:41 Łukasza 7:42 Łukasza 7:43 Łukasza 7:44 Łukasza 7:45 Łukasza 7:46 Łukasza 7:47 Łukasza 7:48 Łukasza 7:49 Łukasza 7:50
Łukasz 7,13 — „Kiedy Pan ją zobaczył, ulitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz.”
Kontekst: W ev. Łukasza 7 opisuje cud Jezusa nad wdową z Nain. Po drodze spotyka ją tłum, który niósł ciało jej jedynego syna. Jezus pojął jej ból i okazuje współczucie, dotykając trumny i mówiąc, że syn ma wrócić do życia. W krótkim, lecz głębokim zdaniu 7,13 ukazuje się cała kombinacja boskiej łaski, wrażliwości na ludzkie cierpienie i autorytetu Jezusa nad śmiercią.
Centralne znaczenie wersetu
„Ulitował się nad nią” wyraża głębokie współczucie Boga w osobie Jezusa. To nie tylko empatia, lecz aktywna interwencja: Jezus nie pozostaje obojętny na krzyk bolesnej matki, lecz czyni cud, który przebóstwia jej nadzieję. Słowo „powiedział do niej: Nie płacz” ukazuje, że Jego działanie ma na celu przywrócić nadzieję, nie potwierdzić rozpaczy. W kontekście całej Ewangelii Łukasza takie działanie podkreśla, że Jezus przynosi życie i odnowę wszystkim, którzy wobec Niego stają w potrzebie.
Główne motywy
Powiązane fragmenty
- Mt 9,36-38: Jezus z litością patrzy na tłumy, które były wyczerpane i rozproszone, jako owce bez pasterza; tchnienie nadziei objawione w Jego czynach.
- J 11,43-44: Wskrzeszenie Lazarza pokazuje konsekwencję boskiego współczucia i mocy, która wyprowadza z grobu życie.
- Łk 8,50-55: Jezus wskrzesza dziewczynkę i ukazuje, że Boże kroki przynoszą życie w obliczu rozpaczy.
Praktyczna refleksja
W obliczu utraty i żałoby możemy pytać, czy nasza wiara potwierdza obecność Boga w cierpieniu. Jezus nie przestaje czynić dobra, nawet gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. Zaufanie Jemu oznacza przyjęcie Jego zaproszenia do nadziei i nowego początku, niezależnie od obserwowanej ludzkiej bezsilności.
Krótkie podsumowanie
Wers 13 ukazuje, że Jezus, widząc ból, reaguje współczuciem i mocą. Jego słowa „Nie płacz” nie bagatelizują cierpienia, lecz skierowują je ku nadziei: życie, które zwycięża śmierć. To krótkie zdanie wprowadza w pełnię misji Jezusa — przynosić życie nawet w obliczu utraty.
Krótki rys historyczny (zainspirowany klasycznym komentarzem)
W myśli starożytnych komentatorów (np. Matthew Henry, Albert Barnes, Adam Clarke) zwraca się uwagę na to, że Bóg w Jezusie działa w sposób praktyczny, dotykający codziennego cierpienia. Ich intuicje podkreślają, że mistyczna moc Boża współdziała tu z rozległą empatią społeczności żałobnej, a cud ma także wymiar wspólnotowy — przywraca nadzieję całemu ludowi.
Ważne krótkie cytaty (z wcześniejszych, public-domain komentarzy): „Gdy Pan zobaczył ... ulitował się nad nią” — typowy opis łączący współczucie z działaniem. „Nie płacz” — wezwanie do zaufania, które otwiera drogę do życia.