Old Testament
Rodzaju Wyjścia Kapłańska Liczb Powtórzonego Jozuego Księga Sędziów Rut 1 Samuela 2 Samuela 1 Królewska 2 Królewska 1 Kronik 2 Kronik Ezdrasza Nehemiasza Estery Hioba Psalmów Przysłów Kaznodziei Pieśń nad Pieśniami Izajasza Jeremiasza Lamentacje Ezechiela Daniela Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza MalachiaszaVerse
Łukasza 23:1 Łukasza 23:2 Łukasza 23:3 Łukasza 23:4 Łukasza 23:5 Łukasza 23:6 Łukasza 23:7 Łukasza 23:8 Łukasza 23:9 Łukasza 23:10 Łukasza 23:11 Łukasza 23:12 Łukasza 23:13 Łukasza 23:14 Łukasza 23:15 Łukasza 23:16 Łukasza 23:17 Łukasza 23:18 Łukasza 23:19 Łukasza 23:20 Łukasza 23:21 Łukasza 23:22 Łukasza 23:23 Łukasza 23:24 Łukasza 23:25 Łukasza 23:26 Łukasza 23:27 Łukasza 23:28 Łukasza 23:29 Łukasza 23:30 Łukasza 23:31 Łukasza 23:32 Łukasza 23:33 Łukasza 23:34 Łukasza 23:35 Łukasza 23:36 Łukasza 23:37 Łukasza 23:38 Łukasza 23:39 Łukasza 23:40 Łukasza 23:41 Łukasza 23:42 Łukasza 23:43 Łukasza 23:44 Łukasza 23:45 Łukasza 23:46 Łukasza 23:47 Łukasza 23:48 Łukasza 23:49 Łukasza 23:50 Łukasza 23:51 Łukasza 23:52 Łukasza 23:53 Łukasza 23:54 Łukasza 23:55 Łukasza 23:56



Łukasz 23:34 (POLUBG): „Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Potem podzielili jego szaty i rzucali o nie losy.”
W kontekście ukrzyżowania Jezusa, ewangelista Łukasz ukazuje jako pierwsze słowa przebaczenia, które Jezus kieruje do swoich oprawców. Zarys miejsca: Golgota, krzyż, okolica tłumu i żołnierzy wykonujących polecenie. Jezus zwraca się do Ojca, wypowiadając proste, lecz przeniknięte miłością zdanie: przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Następnie opis podziału szat i losowania o nie losów kończy ten scenariusz zewnętrznym aktem przypadkowości, który jednak ilustruje ludzką niewdzięczność i boską obecność w cierpieniu.
Co ten tekst mówi o Bogu i wierze
Przede wszystkim ukazuje charakter Boga jako nieskończenie miłosiernego. Przebaczenie nie jest tu jedynie aktem humanitarnej łaski, lecz radikalnym wyznaniem w centrum cierpienia: Bóg niezmiennie pragnie przebaczenia nawet w obliczu krzywdy. Jezus, Syn Boży, objawia to przebaczenie w praktyce, pozostając wiernym swojemu powołaniu do odkupienia ludzkości.
Jezus modli, nie wybucha gniewem ani nie potępia. Jego prośba „Ojcze” podkreśla bliskość i intymność relacji Bożej. To zaproszenie dla uczniów i nas, by w chwilach największego cierpienia pamiętali o miłosierdziu i pokorze. W ten sposób krzyż staje się nie tylko ofiarą, lecz także demonstracją przebaczenia, które zaczyna się od samego cierpienia.
Wyjaśnienie kluczowych wyrażeń i obrazów
Powiązania biblijne
– Mt 26:52–54 – Jezus pokazuje, że nie dąży do odwetu, gdy Peter próbuje reagować mieczem; przebaczenie i Boże plany są ważniejsze od ludzkiego odwetowania. Krótka notatka: pokazuje spójność z motywem przebaczenia w Jego misji.
– Ef 4:32 – „Bądźcie dobrzy jedni dla drugich, miłosierni, odpuszczając jedni drugim, jak i Bóg odpuścił wam w Chrystusie.”
To ukazuje przebaczenie jako etyczny standard powołania chrześcijańskiego.
– Rz 12:19 – „Nie odwetujcie się sami, ale pozostawcie miejsca na gniew Boży.” Wspiera ideę, że przebaczenie i zaufanie Bożemu sądsu nie wykluczają cierpienia ludzkiego, lecz prowadzą do Bożej sprawiedliwości.
Zastosowanie w życiu współczesnym
1) Przebaczenie w obliczu krzywdy: podobnie jak Jezus, nie odpowiedzieć złem na zło, lecz modlić się o przebaczenie dla tych, którzy nas skrzywdzili. 2) Pokój w cierpieniu: nawet w najtrudniejszych chwilach Bóg pozostaje wierny, a Jego miłosierdzie ma moc przekształcać nasze serca. 3) Ufność w Boże plany: losy i przypadki naszego życia nie są bezsensowne; Bóg wprowadza przebaczenie i odkupienie nawet w najtrudniejszych okolicznościach.
Krótka synteza
W tej scenie Łukasza objawia się esencja Ewangelii: cierpienie Jezusa nie zapomina o człowieku; jego prośba o przebaczenie wskazuje na nowy sposób relacji między Bogiem a światem. Przebaczenie jest fundamentem chrześcijańskiego życia i misji Kościoła.
Uwagi o cytatach z komentarzy (public domain): Z Matthew Henry, Albert Barnes i Adam Clarke pochodzą znane myśli o przebaczeniu i obecności Bożej w cierpieniu; niektóre sformułowania powtarzają klasyczny ton ich komentarzy. Główne myśli to: przebaczenie w sercu Bożego planu, miłość w obliczu krzyża, oraz jasność, że Boska miłość działa pomimo ludzkiej niewiedzy i oporu.