Old Testament
Rodzaju Wyjścia Kapłańska Liczb Powtórzonego Jozuego Księga Sędziów Rut 1 Samuela 2 Samuela 1 Królewska 2 Królewska 1 Kronik 2 Kronik Ezdrasza Nehemiasza Estery Hioba Psalmów Przysłów Kaznodziei Pieśń nad Pieśniami Izajasza Jeremiasza Lamentacje Ezechiela Daniela Ozeasza Joela Amosa Abdiasza Jonasza Micheasza Nahuma Habakuka Sofoniasza Aggeusza Zachariasza MalachiaszaChapter
Przysłów 1 Przysłów 2 Przysłów 3 Przysłów 4 Przysłów 5 Przysłów 6 Przysłów 7 Przysłów 8 Przysłów 9 Przysłów 10 Przysłów 11 Przysłów 12 Przysłów 13 Przysłów 14 Przysłów 15 Przysłów 16 Przysłów 17 Przysłów 18 Przysłów 19 Przysłów 20 Przysłów 21 Przysłów 22 Przysłów 23 Przysłów 24 Przysłów 25 Przysłów 26 Przysłów 27 Przysłów 28 Przysłów 29 Przysłów 30 Przysłów 31Verse
Przysłów 31:1 Przysłów 31:2 Przysłów 31:3 Przysłów 31:4 Przysłów 31:5 Przysłów 31:6 Przysłów 31:7 Przysłów 31:8 Przysłów 31:9 Przysłów 31:10 Przysłów 31:11 Przysłów 31:12 Przysłów 31:13 Przysłów 31:14 Przysłów 31:15 Przysłów 31:16 Przysłów 31:17 Przysłów 31:18 Przysłów 31:19 Przysłów 31:20 Przysłów 31:21 Przysłów 31:22 Przysłów 31:23 Przysłów 31:24 Przysłów 31:25 Przysłów 31:26 Przysłów 31:27 Przysłów 31:28 Przysłów 31:29 Przysłów 31:30 Przysłów 31:31



Kontekst i wprowadzenie
Przysłów 31:31 stanowi zakończenie krótkiego, lecz bogatego w treść opisu „ żony cnotliwej” (Prz 31:10–31). Wers 31 wyraża zasadniczy duch całej perykopy: nagroda i uznanie dla kobiety, która w całym swoim postępowaniu odzwierciedla mądrość, pracowitość i czystość charakteru. W bramach miasta, gdzie rozstrzygano ważne sprawy, jej czyny będą chwalone – to publiczna uwaga na rzecz jej ofiarności i skutecznej służby rodzinie oraz społeczności. Tekst przypomina, że prawdziwa wartość kobiety nie tkwi w słowach, lecz w konkretnej owocnej pracy i wpływie na dom oraz otoczenie.
Centralne znaczenie
Werset 31 podsumowuje moralny owoc kobiecej cnoty: „Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.” Słowa „owoc jej rąk” wskazują na widoczną pracę, wysiłek i służbę. Czyny mówią same za siebie; są dowodem wiary w praktyce, a nie jedynie deklaracjami. To nagroda za odpowiedzialne prowadzenie domu, troskę o ubogich i odpowiedzialne zarządzanie sprawami rodziny.
Główne tematy
Powiązane myśli z komentarzy
Historia ta była komentarzami innych myślicieli Kościoła przeniesiona na praktyczną lekcję o wartości uczciwego życia. Matthew Henry podkreśla, że cnota nie jest jedynie atutem kobiety, lecz odzwierciedla jej pobożność, obecną w jej domowej pracy. Albert Barnes zwraca uwagę na to, iż „owoc rąk” jest dowodem na to, iż prace domowe i opieka nad rodziną mogą być czynnikiem budującym godność i stabilność rodziny. Adam Clarke dodaje, iż nagroda w bramach ma odniesienie do publicznego uznania, nie jako chwała dla osoby, lecz jako potwierdzenie bożej opieki nad domem, który kieruje mądrze.
Praktyczne zastosowanie
Tekst zachęca do rozpoznawania i doceniania widocznych, konkretnych owoców ciężkiej pracy i służby w domu i społeczności. Dla czytelnika może to oznaczać rzetelne wykonywanie codziennych obowiązków, dzielenie się trudnymi obowiązkami, wsparcie dla bliskich i odpowiedzialne zarządzanie zasobami. Uczynność ta powinna prowadzić do spokojnego, pełnego zaufania w relacjach domowych i w relacjach społecznych.
Krótka synteza
Wers 31:31 zamyka opis żony cnotliwej przez wskazanie, że jej prawdziwa wartość zostanie publicznie uznana ze względu na konkretne czyny i owoc jej pracy. To przypomnienie, że mądrość Boża przekłada się na praktyczne rezultaty i dobro wspólnoty.
Cross-referencje
Przypowieści 31:10–31 – pełny opis „żony cnotliwej” i jej aktywnej służby; potwierdza ideę, że prawdziwa cnota jest widoczna w codziennych czynach. List do Tymoteusza 5:10 – wskazuje na dobre czyny, godne kobiet w starszeństwie i opiece nad domem. Przypowieści 31:25–26 – o „mądrości” i „obliczu nieustraszonego” prowadzeniu domu, co oddaje duch całej sekcji.
Uwagi końcowe: Całościowo tekst zachęca do rzetelnej pracy, odpowiedzialności i publicznego dobra wynikającego z życia w bożym porządku. Jest to zachęta do tego, by czyny potwierdzały wiarę i przeradzały ją w dobro wspólnotowe.