Przysłów 13:7 (POLUBG): „Znajduje się taki, który czyni siebie bogatym, a nie ma nic; inny czyni siebie ubogim, choć ma wiele bogactw.”

W kontekście Księgi Przysłów ten wers rzuca światło na różne ludzkie postawy wobec bogactwa. Salomon ukazuje tu dwie skrajności: próżne udawanie bogactwa przez osoby, które nic nie posiadają, oraz realny fałsz ubóstwa, gdy ktoś posiada łupy, lecz nie potrafi z nich korzystać w mądry sposób. W praktyce chodzi o to, że wartość nie leży w zewnętrznej obfitości ani jej pozornej braku, lecz w sercu i zwyczajach człowieka.

Centralne znaczenie

Wers ten podkreśla, że prawdziwe bogactwo nie ogranicza się do materii. Czasem człowiek „robi sobie bogactwo” w sensie pozornym—prezentuje bogactwo, gdy go nie ma, aby zdobyć pochwałę lub władzę. Z drugiej strony ktoś, kto „czyni siebie ubogim” może krzywdzić siebie, pechowo ograniczając sobie dostępy do korzyści, chociaż mieć powinien wiele. Mówi to o roztropnym rozpoznawaniu realnych wartości: skromność i przebiegłość nie mogą zastępować prawdziwej mądrości.

Główne motywy

• pozorne bogactwo, które nie istnieje, by zyskać sobie uznanie lub wpływy.
• odrębny problem: ograniczanie siebie w sposób nieuzasadniony, gdy bogactwo jest w zasięgu, co prowadzi do utraty korzyści i lekceważenia odpowiedzialności.
• prawdziwe bogactwo polega na tym, jak używamy tego, co mamy, a nie na samym posiadaniu.