To siódme przykazanie dotyczące relacji międzyludzkich w Kodeksie Mojżeszowym (Dekalog). Zostało sformułowane w sposób konkretny: unikanie kłamstwa pod przysięgą. W kontekście całego dekalogu, zakaz ten łączy się z innymi przepisami o prawdzie, szacunku dla bliźniego oraz ochronie słabszych. W literackim układzie Wyjścia, pierwotny autor podkreśla, że prawda jest mieczem, który rozstrzyga spory i utrzymuje społeczeństwo w ładzie, a oszustwo może ranić godność i życie innych.

Znaczenie teologiczne

Prawda jest wyrazem bojaźni Bożej i odzwierciedla Jego charakter jako Boga prawdy (por. inne fragmenty o Bożej prawdzie). Zakaz fałszywego zeznania nie ogranicza się do formalnego kłamstwa; obejmuje także manipulację informacją i ukrywanie prawdy, która mogłaby wyrządzić krzywdę. W ten sposób Ktoś, kto mówi prawdę, staje w obronie godności ludzkiej i sprawiedliwości, a jednocześnie ukazuje naszą zależność od Boga, który wezwał naród do życia zgodnego z prawdą.

Powiązania biblijne

• — prawa do życia w prawdzie i bez oszczerstwa; obraz człowieka, który „chodzi bez skazy” i wyrzeka się kłamstwa.
• — nakaz „opuśćcie kłamstwo” i przyjmijcie mówienie prawdy jeden drugiemu w duchu wspólnoty; kontekst nowotestamentowy poszerza wymiar praktyczny tej moralności.
• — ostrzeżenie przed oszustwem i pozornymi układami; z nowym przymierzem prawda staje się sposobem życia w Chrystusie.