Główna myśl interpretacyjna

Werset 3:9 ukazuje objawienie tajemnicy, która była ukryta od wieków, lecz została ujawniona dzięki Bożej mocy w Chrystusie. Komentowanie tego wersetu w kontekście Listu do Efezjan wskazuje, że Bóg zamierzył jedność między Żydami a poganami w jednym ciele przez Ewangelię, a to odkrycie stało się widzialne poprzez działalność Chrystusa i Jego Kościoła. Celem jest pokazanie, że wspólnota tej tajemnicy nie zależy od ludzkich wysiłków, lecz od Bożej inicjatywy i stworzeniowej miary, przez którą wszystko objawia się w Jezusie.

Kontekst literacki

W 3:8–9 Paweł opisuje swoją misję jako posługę „uszkodzoną” w porządku powołań, by ukazać bogactwo tajemnicy, która od dawna była ukryta w Bogu. Tajemnica ta dotyczy jedności kościoła: zjednoczenie Żydów i pogan w jednym ciele przez Ewangelię. Wersy wcześniejsze (3:6) wskazują, że poganie mają udział w dziedzictwie, współuczestnictwo i obietnicach Ewangelii. Wers 3:9 podkreśla, że wszystko zostało stworzona i ustanowione „przez Jezusa Chrystusa” dla ujawnienia tej wspólnoty.

Znaczenie teologiczne

Tajemnica, która była ukryta, odnosi się do Bożej wiecznej planowości w stworzeniu i odkupieniu. Paweł nie mówi tu o „nowej nauce” w sensie ludzkiej inwencji, lecz o objawieniu, że Bóg w Chrystusie łączy wszystkie narody w jednym ciele. To objawienie ujawnia wszechmoc stwórczą Boga i jego zamysł konsolidacji uniwersum w jedności pod Panowaniem Chrystusa. W praktyce oznacza to odrzucenie podziałów kulturowych i etnicznych, które wcześniej dzieliły ludy, i stworzenie duchowej wspólnoty, której fundamentem jest Ewangelia.

Powiązania biblijne

• Gal 3:28 – W Chrystusie nie ma Żyda ani Greka; wszystko i we wszystkim mamy wspólne dziedzictwo. Ta idea współobecności i jedności wspomina o tym samym fundamentie tajemnicy: jedność w Chrystusie.
• Ef 2:14–16 – Chrystus rozbija mur podziałów, tworząc jeden nowy człowiek, i pojednuje pogan z Żydami poprzez krzyż. To dopełnia ukazanie tajemnicy jako praktycznej wspólnoty kościoła.
• 1 Kor 12:12–13 – jeden Duch, wiele członków; wszyscy jesteśmy napełnieni jednym Duchem i tworzymy jedno ciało. Wskazuje na jednolity charakter wspólnoty, o której mówi Paweł w Efezom.

Wyraźnie: tajemnica nie polega na czymś nowym w nauczaniu, lecz na nowym objawieniu Bożej samowystarczalności i Jego planu poprzez Chrystusa.

Pytania do refleksji

• W jakim sensie Twoja wspólnota kościoła odzwierciedla jedność „w Chrystusie” zamiast podziałów?
• Jakie praktyczne kroki wnoszące jedność między ludźmi o różnym pochodzeniu możesz podjąć w swoim zborze?

Konkluzja

W tgl. wersety 9–10 Paweł ukazuje, że Bóg poprzez Jezusa Chrystusa objawił tajemnicę Bożej wspólnoty: jedność w Kościele między Żydami i poganami dzięki Ewangelii. To objawienie zależy od boskiej inicjatywy, nie ludzkiego wysiłku. W praktyce chodzi o urzeczywistnienie tej jedności w codziennym życiu wspólnoty, co potwierdza wszechmoc stwórcza Boga i Jego cel, aby cały kosmos widział chwałę Chrystusa w zjednoczonej rodzinie Bożej.

Uwagi komentarzy public-domain

Wzmianki nawiązujące do stylu Henry’ego, Barnes’a i Clarke’a: Henry zwraca uwagę na praktyczną stronę jedności Kościoła i łagodny sposób objawiania tajemnicy, Barnes podkreśla, że objawienie to realizuje Boża mądrość, a Clarke przypomina o Bożym porządku w stworzeniu przez Chrystusa; wszyscy wskazują, że tajemnica nie była ujawniona wcześniej z ludzkiej inicjatywy, lecz z Bożej wolnej decyzji w czasie nowego objawienia Ewangelii.

Krótki cytat (z własnego zestawienia parafrazowanego stylu): „Tajemnica została objawiona w Chrystusie według Bożego planu”