Kolosan 1:20 (POLUBG) — Dlaczego warto tę werset pamiętać?

To krótkie zdanie wyjaśnia centralną prawdę Ewangelii: przez Kristusa Bóg pojedna wszystkie rzeczy—na ziemi i w niebie—przez krew jego krzyża. W kontekście listu do Kolosan autor ukazuje, że Jezus nie jest jedynie nauczycielem czy messiajem żydowskim, lecz mediatora całego stworzenia, który przywraca porządek w stworzeniu poprzez swoją ofiarę. Pojednanie obejmuje zarówno sferę duchową, jak i materialną, wszystkie władze i stworzenia, które zostały skażone buntem. Dla wierzących wciąż aktualne pozostaje wezwaniem do uznania całkowitego znaczenia krzyża jako źródła pokoju i przebaczenia.

Kontekst pierwotny

List do Kolosan został napisany do wspólnoty znajdującej się w Kolosie i okolicach, gdzie dzięki czemuś mieszały się wpływy pogańskie, judaizyzmy oraz ideologie filozoficzne. Chrystus opisany tutaj jako „głowa ciała, Kościoła” i „pierworodek stworzeń” urasta do roli, która scala fragmenty rzeczywistości pod Bożym panowaniem. Werset 20 zwraca uwagę na to, że pokój Boga nie jest osiągany tylko w sferze duchowej, ale rzeczywiście odnosi się do wszystkiego— „to, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie”.

Główne przesłanie brzmi: jedność i odnowa całego stworzenia są możliwe dzięki krwi Chrystusa na krzyżu. Pokój, o którym mówi autor, nie jest tylko brakiem konfliktu; to pełna przywrócona relacja między stworzeniem a Stwórcą oraz między wszystkimi domniemanymi siłami niebiańskimi i ziemskimi, które zostały zjedzone przez przebaczenie. Chrystus staje się agentem pojednania poprzez swoją ofiarę, a przez wiarę w Ewangelię ludzie wchodzą w tę jedność.

• Pokój jako rezultat odkupienia: pokój jest skutkiem działania krwi krzyża, a nie ludzkich wysiłków.
• Unia wszystkiego w Chrystusie: to całe stwórcze porządki – ziemskie i niebiańskie – są objęte Bożym pokojem.
• Śmierć Chrystusa jako fundament pojednania: krzyż nie jest porządkiem wyroku, lecz mostem do jedności z Bogiem.

• Rz 5,1–2: Przez wiarę mamy pokój z Bogiem; pośrednio ukazuje jedność między przeszłością a nową rzeczywistością w Chrystusie. Wyjaśnia, że pokój jest skutkiem usprawiedliwienia przez wiarę, a nie ludzkich starań.

• Ef 2,14–16: Chrystus „zatrze krzyżowe między sobą” różnice między Żydami a poganami, tworząc jednego ludu i pojednanie.

• Kol 2,13–15: Zeszłej natury grzechu i jego duchowych władzom, które Chrystus pokonał, orędując jedność i zwycięstwo poprzez swoją śmierć.

Adam Clarke: „Przez Jego krew, nie przez nasze uczynki, mamy pokój z Bogiem” – stosowany, by podkreślić, że pojednanie jest Bożym dziełem. „To, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie” zostało uwypuklone jako wszechzakresowe odnowienie.

1) Zaufanie w pełnię odkupienia: nie szukajmy pokoju poza Chrystusem; jedyną drogą do pełnej jedności jest Jego śmierć i zmartwychwstanie. 2) W praktyce chrześcijańskiej: starajmy się budować porozumienie z ludźmi różnych tła, pamiętając, że pokój Boga zaczyna się od duchowego pojednania i wyraża się w miłości i sprawiedliwości. 3) W modlitwie: dziękujmy za grzechy przebaczone i za to, że Jezus otworzył nam drzwi do jedności z Bogiem i z bliźnimi.

Wpatrując się w krzyż, widzimy nie tylko ofiarę, lecz także Bożą mądrość i miłość, która przynosi porządek w całym stworzeniu. Niech pokój, który On przynosi, kształtuje nasze wspólnoty, nasze relacje i nasze działania na co dzień.